jean pain enerji santrali2

Jean Pain : Fransa'nın Yeşil Altın Kralı...

Yeni, heyecan verici ve basit bir teknik kullanarak, bu kendi kendini yetiştirmiş “bilim adamı”

dünya enerji krizi çözümüne katkı sağlıyor.

Domaine des Templiers'e ulaştığımda hava kararmak üzereydi, burası Fransız Alplerinin eteğinde 241 hektar genişliğinde ağaçlık bir arazi. Çamurlu ve çok kıvrımlı bir yoldan dere boyunca araba kullanıp, sonunda Villecroze  yakınında yer alan Jean Pain ‘in, 51 yaşındaki bu Fransız’ın büyük beyaz evine ulaştım.

Düne kadar kimsenin adını bilmediği Pain, bugün “yeşil altın kralı” olarak anılıyor, tüm dünyadan enerji uzmanları Domaine des Templiers'e gelip Pain’in yarattığı mucizeye tanık oluyor. Gayet basit ve oldukça düşük maliyetle tasarlanan bu sistem gerek enerji, gerekse gübreyi bitkisel yaşamdan elde edebiliyor. Bilim adamları Pain’in yeni yönteminin dünya yakıt sorununa çözüm olabileceği konusunda oldukça ümitli.

”Humus” kitabının yazarı Andre Birre : bu konuda : “petrol dediğimiz kara altın rezervi kısıtlı olmasına rağmen bizi öyle hipnotize etti ki, sonu gelmek bir yana kendisini sürekli arttıran diğer altını (humus) göremedik” diyor.

Kapıyı çaldığımda Jean Pain ve karısı İda tarafından samimi bir şekilde karşılandım. Jean bir güreşçinin vücuduna ve bir keşişin sakinliğine sahipti. Jean bana 50 m eşlik etti ve sonunda tüm dünyanın dikkatini çeken objenin yanına geldik. Ev yapımı bir güç ünitesi : Pain ailesisin tüm enerji ihtiyaçlarını sağlıyordu. Benim tek gördüğüm ise 3 m yüksekliğinde ve 6 m genişliğinde bir talaş-kıymık yığınından ibaretti.

jean pain compost11

Pain bu sebze kokteylinin ağaç dalları ve dökülmüş dip yapraklarından oluştuğunu ve bir kompost olduğunu söyledi. İnsanların bahçelerinde çürümeye bıraktığı mutfak atıkları ve yapraklar gibi bir yığın olarak tanımladı. Elli tonluk kompost yığını içerisine gömülmüş olan 4 m3 lük çelik bir tank var, bu tankın ¾ de yine aynı kompostla dolu, fakat bu kompost önce iki ay boyuncaa suda bekletilip öyle tanka konuluyor. Tank sıkı bir şekilde izole edilerek gaz sızdırmazlığı sağlanmış ve 24 lük kamyon iç lastiklerine hortumlarla bağlanmış, bu lastikler elde edilen metan gazı için depo vazifesi görüyor.

Metan gazı distile edildikten sonra, küçük taşlar ve su içerisinde yıkanıp sıkıştırılıyor. Daha sonra mutfakta yemek pişirmek, elektrik üretimi ve kamyonda yakıt olarak kullanılıyor. Pain 500 m3 gaz üretiminin yaklaşık 90 gün sürdüğünü söyledi, bu miktar İda’nın iki fırını ve kuzinalarını 1 yıl boyunca yakmak için yeterli bir miktar. Evin hemen arkasında metan ile çalışabilen bir jeneratör yerleştirilmiş, saatte 100 watt enerji üretebiliyor. Bu jeneratör bir aküyü şarj ediyor ve 5 odalı evin tüm ihtiyacını karşılıyor.

Kamyona geldiğimizde üzerinde iki adet tank var, toplam 5 m3 sıkıştırılmış metan alabilen bu tanklar kamyona 100 km menzil sağlıyor. Jean 10 kg kıymık-talaşdan elde edilen gazın 1 litre petrole eşdeğer olduğunu söyledi. Bu gazı yakıt olarak kullanabilmek için tek yapılması gereken küçük bir karbüratör ayarı.

jean pain compost16

Komposta geri döndüğümüzde, Jean 40 mm çapında plastik bir hortumun kuyudan çıkıp kompost yığınına girdiğini, yığından çıkan bir hortumunsa eve gittiğini gösterdi. Kompostun fermantasyon sırasında ısındığını ve soğuk suyu ısıtmakta kullandığını anlattı. Kuyudan gelen soğuk su hortumu çelik tankın çevresinde 200 m uzunluğunda ve bir sarmal şeklinde yerleştirilmiş ve getirdiği su, yığın tarafından ısıtılıyor ve çıkış hortumunda su sıcaklığı 60 º C ulaşıyordu. Kişisel olarak kontrol ettiğimde yığına giren suyun soğuk ve çıkan suyun oldukça sıcak olduğuna şahit oldum. Eve gelen sıcak su radyatörlere verilerek evin ısınmasını sağlanıyor.

Kompost yığını 18 ay boyunca fermante oluyor ve bu dönem boyunca saatte yaklaşık dakikada 4 litre sıcak su verebiliyor. Daha sonra yeni bir kompost yığını yapılıp sistem onun içine yerleştiriliyor ve sıcak su sürekli sağlanabiliyor.

jean pain enerji santrali

DEV ÜRÜNLER...

En sonda  kompost yığını ısı ve gaz vermeyi bitirdikten sonra kalan kısmın da önemli bir kullanım alanı var. Fermantasyon bittikten sonra kalan yığın 50 ton verimli gübre haline geliyor. Evin çevresindeki fakir, taşlı toprağa bu gübreden bir katman boyunca yayıldıktan sonra, Jean Pain tropik sebzelerin bile yetiştirilebildiği verimli bir çiftlik yaratmış. Domates fidelerinin 2.5 m boya ulaştığını ve 6 kg lık karpuzları gördüm. Ayrıca bir chayote * gördüm. En ilgi çekici olan ise bu dev ürünlerin hiç birinin sulamaya gerek duymadığını öğrenmek oldu. Pain ihtiyaçları olan tüm suyun kompost içerisinde bulunduğunu-sentezlendiğini söyledi.

jean pain fransa yesil altin krali

BİR BULUŞ!

Jean Pain’in diploması yok fakat o zeki, adaptasyon kapasitesi yüksek ve keskin bir gözlemci. 1965 den başlayarak bilim üzerine düzinelerce kitabı yalayıp yutmuş ve bu arada ilk denemelerine başlamış. İlk  olarak odun parçalarını fermante ederek başlamış, büyük yığınlarla ve kıymıkları daha küçük parçalara ayırarak çalışmanın daha verimli olduğunu gözlemlemiş. Odunları parçalara ayırmak için hazır bir makina olmadığı için onu da kendisi icat etmiş ve üretmiş. Bunu yaparken garajında bulunan hurda malzemeleri kullanmış. Pain’in buluşunun potansiyeli gerçekten büyük, ona göre ormanlar 21. yy da insanlığın koruyucu melekleri olabilir.

Fransa yılda 126 milyon ton petrol ithal ediyor, bu kalem ödemeler dengesini negatif yönde etkileyen önemli bir bölüm. Biolog Robert du Pontavice’ ye göre Fransız ormanları yıllık 20 milyon ton petrol karşılığı yenilenebilir enerji potansiyeline sahip.

Pain metodun getiri hesaplarını tekrar tekrar yapmış, onun hesabına göre 1000 hektar ormanlık araziden yıllık 6000 ton gübre elde edilebiliyor, ek olarak 960.000 m3 biogaz (ki bu 480.000 litre petrole eşdeğer) ve milyonlarca litre sıcak su sağlanıyor. Tüm bu arazideki ağaçları keserseniz alabileceğiniz,  Pain metodunda elde edilenin 12% si,  o da bir seferliğine diyor.

Ormandan kabaklama ve dip yapraklarının toplanması ile sürdürülen bu  süreçte ilk hasat edilen alan kendisini 7 yılda tamamen yenileyebilme potansiyeline sahip, bu nedenle döngü sürekli olarak tekrar edilebilir bir kaynak haline geliyor. Orman temiz kalıyor, yangın riski düşüyor ve kalıcı bir gübre ve enerji kaynağı haline geliyor.

KULLANIM ALANLARI...

Fransa içinde ve dışında Pain tekniği bir çok uygulama alanı buluyor. Fransa'da 8 belediye bu teknikleri kullanarak bina ısıtma ve sıcak su elde etmek için projeler yürütüyor.

Saintpuits'de (Yonne) 500 nüfuslu bir köyde Etienne Bonvallet yönetiminde yürütülen bir projede ortak kullanım binaları ısıtılıyor.

Chambery'de (Savoie),  Pain yöntemi Ocak 1980 den beri kullanıyor, 200 m3 lük kompost yığını ağaç dallarından oluşturulmuş, saatte 23.400 kcal enerji sağlıyor ve 200 m2 lik bir binayı sıtıyor. Ek olarak iki yıl içerisinde 80 m3 humusun parklarda kullanılacağı hesaplanıyor.

Tanınmış ziraatçi ve botanikçi “M. Henri Stehlé” Pain metodu için : “Pain’in açtığı yol yarının kendi gübre ve enerjisini üretebilen ziraat iş modelidir” diyor. Brüksel'de Pain metodunu tanıtabilmek için “Uluslararası Jean Pain Komitesi” 1978 de Frederik Vanden Brande tarafından kuruldu. Bu deneysel istasyon Pain metodu ile ilgili deneyim ve veri tabanını yayınlamaktadır.

YEŞİL GELECEK...

İstasyon Jean Pain Komitesinin merkezi olup broşürler bastırarak, eğitimler düzenleyerek, yılda iki defa iki haftalık 100 çiftçiye katılım imkanı veren kurs düzenleyerek çalışır. Bu kurslarda kompost yığını oluşturma ve metan üretim prosedürü öğretilir.

Fransa dışında da Pain metodu geniş uygulama alanı bulmuştur. Avustralya'da ve Kuzey Amerika'da, Tunus'da, Latin Amerika ve Japonya'da takipçileri oluşmuştur. Karısı İda ile birlikte yazdıkları kitap 5 dile çevrilmiş ve 70.000 üzerinde satış rakamına ulaşmıştır.

Uluslararası enerji uzmanı “Nükleer Enerji Yararsız mı ?” kitabının yazarı Robert Giry Avrupa ziraati enerji krizinin sonuçlarını yoğun olarak hissederken ve bir gün tüm enerji kaynaklarının tükenmesi tehlikesi altındayken Jean Pain gübre, enerji ve elektriği üretecek yolu gösteriyor diyor.

En basit prensipler çoğu zaman en kullanışlı buluşları getirebiliyor. Gelişmiş dünyada toprağın yorgunluğu ve yeni enerji kaynakları en hararetli tartışma konusu iken Jean Pain, kendi kendini yetiştiren bir bilim adamı olarak nasırlı elleriyle, akl-ı selim bir çözüm öneriyor. Yeşil altın dünyada her yerde bulunabilir bir kaynak. Burada ayağımızın altında yalnızca eğilip almamızı bekliyor.

*  Sechium edule (Hindistan ve Afrika'da görülen  tatlı bir kabak).

Yazar : Nicolas Poulain (Reader’s Digest Kasım 1981 sf 76-81)
Çeviri : Anday Ataman
Permakültür Platformu - 01 Ocak 2015

*** *** ***

Jean Pain: France's King of Green Gold...   

By Nicolas Poulain   

(From: Reader's Digest -- November 1981 -- pages 76-81)   

Using a new, exciting and amazingly simple technique, this self-taught scientist may be helping to solve the world's energy crisis...   

IT IS DUSK as I arrive at the Domaine des Ternpliers, a 241-hectare timber tract backed on to the Alpes dc Provence. Driving over a bumpy mud road that snakes across a barren moor near Villecrore (Var), I come upon a big white house, home of Jean Pain, a 51-year-old Frenchman.   

Until recently, Pain was an unknown. Today, he's hailed as "the king of.green gold," and energy experts from all over the globe have come to Domaine des Tenipliers to study the miracle Pain has wrought: an amazingly simple, and incredibly inexpensive system that extracts both energy and fertilizer (gold) from plant life (green). These scientists are hopeful that Pain's new process will go a long way in helping overcome the worldwide shortage of fuel.   

Says Andre Birre, author of Humus: Wealth and Health of the Earth, concerning the Pain method : "We are so hypnotized by the black gold we call oil, of which the supply is limited, that we fail to see that everyone can exploit that other gold-humus-not only without exhausting the supply, but constantly increasing it."   

I knock on the door and am greeted warmly by Jean Pain and his wife, Ida. Jean, I notice, has a wrestler's build and a hermit's calm. He accompanies me to about 50 metres from the front door and shows me the object of the world's attention -- a home-made power plant that supplies 100 per cent of the Pains' energy needs. What I see is a mound, three metres high and six across, made of tiny pieces of brushwood.   

This vegetable cocktail, Pain explains, made of tree limbs and pulverized underbrush, is a compost, much like the pile of decaying organic matter that people build in their gardens, using food scraps and leaves. Buried inside the 50-ton compost, he says, is a steel tank with a capacity of four cubic metres. It is three-fourths full of the same compost, which has first been steeped in water for two months. The tank is hermetically sealed, but is connected by tubing to 24-truck-tyre inner tubes, banked nearby in piles. The tubes serve as a reservoir for the methane gas produced as the compost ferments.   

"Once the gas is distilled, washed through small stones in water -- and compressed," Pain explains, "we use it to cook our food, produce our electricity and fuel our truck." He says that it takes about 90 days to produce 500 cubic metres of gas -- enough to keep Ida's two ovens and a three-burner stove going for a year. Leading to a room behind the house, he shows me the methane-fuelled internal combustion engine that turns a generator, producing 100 watts every hour. This charges an accumulator battery, which stores the current, providing all the Pains need to light their five-room house.   

As Ida drives off in their truck, I see on the roof two gas bottles shaped like long cannon shells. These have a capacity of five cubic metres of compressed gas, allowing her to drive 100 kilometres. Jean says that ten kilos of brush-wood supply the gas equivalent of a litre of high-test petrol. All that is needed to use it as motor fuel is a slight carburettor adjustment.   

We walk back to the compost. Jean points to a- 40-millimetre-thick plastic tube that runs from a well, through the heap and on to a tap inside the house. He explains that compost heats as it ferments, raising the temperature so that cold water, arriving from the well after passing through 200 metres of tubing wound round the tank, emerges at 60 degrees C. I personally confirm that the water arrives cold at the "cake" and comes out scalding. Once inside the house, the hot water circulates through radiators and heats the house. The compost heap continues fermenting for nearly 18 months, supplying hot water at a rate of four litres a minute, enough to satisfy the central heating, bathroom and kitchen requirements. Then the installation is dismantled and a new compost system is set up at once to assure a continuous supply of hot water.   

Gigantic Growth...   

The inert, brushwood compost now provides Pain with still another. use. Once fermentation ends, the big, magic cake produces no more energy, but it will still render 50 tons of natural fertilizer. By spreading a layer of this humus on the poor, stony soil around the house, Jean Pain has created a luxurious farm garden where even tropical vegetables grow. I admire tomato plants two-and-a-half metres high, lift a six-kilo watermelon and inspect a chayote (a kind of sweet Zucchini -- hitherto found only in the West Indies and in Africa), What surprises me most is that these giant vegetables need no watering; all the water they require, Pain tells me, is synthesized in the compost.   

The ingenious power-plant Pain has developed and built with his own hands took 15 years of tireless effort. lt all started while Pain was gathering brushwood and noticed that wherever it was found the vegetation underneath seemed to grow more abundantly. The reason, he learnt, is that as branches, leaves and shrubs decompose they form the nutritious humus that enriches the earth. To imitate nature and produce humus, he thought, we could trim excess undergrowth from the forests. Then perhaps we could capture the energy produced by the fermentation that transforms this brushwood into humus.   

A Discovery! 

How the Jean Pain process works?   

Jean Pain has no diploma; but he is intelligent, highly adaptable and keenly observant. And starting in 1965, be devoured dozens of books on science while carrying out his first experiments. He began by fermenting the brushwood cuttings as he brought them in, but soon realized that fermentation would be more efficient if the bigger boughs were chopped up as finely as possible. No machine for this existed, so he invented one, building it in his garage with salvaged material. The potential significance of Pain's discovery is enormous. What it means, to Pain, is that forests can become twenty-first-century man's "guardian angels."   

The stakes for France are obviously high. While the French import 126 million tons of oil annually, throwing their balance of payments seriously off the mark, French forests constitute an energy back-up with a potential that biologist Robert du Pontavice estimates as equivalent to 20 million tons of oil (TEP). Nor are these merely "theoretical" and unexploitable resources.   

Pain has taken the costs of his method into account. He has gone over and over his calculations and the figures are there: 1,000 hectares of forest can supply 6,000 tons of fertilizer a year, 960,000 cubic metres of biogas (or 480,000 litres oil equivalent) and millions of litres of hot water. And exploiting the forest costs only 12 per cent of the energy extracted from it.   

What's more, the cycle can be repeated indefinitely as brushwood is renewed every seven years. Thus, not only would the forest remain clean and free from the danger of fire, but would provide an inexhaustible supply of fertilizer and thermal energy.   

Multiple Usages...   

Already in France and throughout the world, many uses are being made of the techniques Pain developed at the Dornaine des Templiers. In France, eight municipalities have chosen to adopt his techniques for recycling vegetation and supplying heat and hot water to public buildings, hot-houses and sports facilities.   

"In Sainpuits (Yonne), a village of 500 inhabitants, we heat several buildings with the object of proving the value of the system," I was told by Etienne Bonvallet, project foreman of the pilot operation. In the Savoie, Chambery began to use Jean Pain's method in January 1980. A 200-cubic-metre compost bed, made of broken wood from plane trees and lime trees, will supply 23,400 kilocalories an hour and heat a 200 square-metre hot-house. Within two years, it will be possible to salvage 80 cubic metres of humus for the community gardens.   

Says Henri Stehle, internationally respected agriculture expert and botanist and Institute of France prize-winner, "At the end of the path Pain has opened, stands tomorrow's self-sufficient agribusiness producing its own fertilizer and the power to run its equipment." Pain's methods are beginning to spread to the rest of Europe. In Brussels, Belgium, stands a compost plant and a flourishing garden. This is the experimental station of the International Jean Pain Committee, formed in 1978 by Frederik Vanden Brande, former Belgian secretary-general of the Council of European Townships, to publicize Pain's techniques.    

Verdant Future...  

This station is the showcase of the Jean Pain committee, and its pride. But the committee has many other activities. It puts out brochures, gives lectures, and organizes twice yearly, two-week training programmes where 100-odd farmers, students, and environmental specialists from various parts of the world study grinding, composting, . and methane production procedures.   

Both in France and abroad, Jean Pain's methods are destined to be applied over a wider field. Pain has devoted followers in Australia, the United States, Tunis, Latin America and Japan, The book he wrote with his wife, already translated into five languages, has sold 70,000 copies.   

International energy expert Robert Giry, author of Is "Nuclear Energy Useless?", predicts: "In our times of crisis, with European agriculture in danger of one day suddenly finding itself deprived of energy, the path opened by Jean Pain for the production of fertilizer, fuel and electricity could lead to a brimming future."   

The simplest principles often underlie the most useful discoveries. Now, when soil exhaustion and the search for new energy sources are the leading brain-twisters in the developed societies, Jean Pain, the self-taught scientist with calloused hands, offers a commonsense solution: the green gold that's to be found almost everywhere in the world. It is here, under our feet; we have only to stoop down to gather it.

http://journeytoforever.org/biofuel_library/methane_pain.html

*** *** ***

L’homme qui tire de l’énergie des broussailles!

La nuit était presque tombée lorsque j'arrivai au domaine des Templiers, un espace forestier de 240 hectares adossé aux Alpes de haute Provence. Au détour d'une piste de terre cahoteuse qui serpente à travers une maigre garrigue près de Villecroze, dans le Var, je découvris la grande maison blanche de Jean Pain.

Il y a dix ans, alors âgé de quarante et un ans, ce petit industriel de Grenoble décidait de tout lâcher pour devenir garde forestier sans salaire, quitte à nourrir difficilement sa femme et son fils sur 3 hectares de terres médiocres. Aujourd'hui, il est salué comme «le pape de l'or vert». De tous les continents, des spécialistes de l'énergie ont accouru au domaine des Templiers pour étudier le miracle qu'il a accompli: une méthode simple et économique permettant de produire de l'énergie et de l'engrais à partir de la broussaille. Un système original dans lequel ces savants voient un solide espoir, une réponse non négligeable au problème mondial posé par la pénurie de carburants.

Expert international en matière d'énergie, M. Robert Giry, auteur de Le Nucléaire inutile? (Éditions Entente), a écrit: «A notre époque de crise où nous risquons de nous trouver un jour brutalement privés d'énergie, la voie tracée par Jean Pain pour la production d'engrais, de carburant et d'électricité est une solution pleine d'avenir.»

Un «gâteau» magique. Carrure de lutteur et sérénité d'ermite, le maître des lieux m'accueille sur le seuil, avec sa femme Ida. Aussitôt il m'entraîne à une cinquantaine de mètres de là pour me montrer l'objet qui provoque tant de curiosité, cette «centrale» qu'il a conçue et qui fournit à sa famille l'énergie dont elle a besoin. Ce que j'aperçois, c'est un énorme «gâteau cylindrique» de 3 mètres de haut sur 6 de diamètre, pesant 50 tonnes, fait de menus débris de broussailles: bruyère, genévrier, fougère, genêt, thym, pin, etc.

Ce cocktail végétal, m'explique Jean Pain, est un compost constitué uniquement de matières ligneuses (branches vertes en feuilles ou en bourgeons) et de broussailles broyées, comparable aux tas de matières organiques en décomposition (feuilles et résidus alimentaires) que beaucoup de gens entretiennent dans leur jardin. Enterrée au milieu du compost, il y a une cuve d'acier hermétique de 4 mètres cubes aux trois quarts pleine de ces mêmes débris de deux mois d'âge, macérant dans l'eau. Chauffé lui-même par la fermentation du compost qui l'entoure, ce réservoir produit du méthane qui sera stocké à proximité dans des chambres à air de camion raccordées à la cuve par un tuyau.

«Une fois lavé par un passage sur des cailloux humides, puis compressé, précise l'inventeur, ce gaz sert à cuire notre nourriture et à fabriquer notre électricité ; il fournit aussi le carburant de nos véhicules.» Il faut quatre-vingt-dix jours à l'installation pour produire les 500 mètres cubes de gaz qui alimentent les deux cuisinières et le réchaud trois feux d'Ida. Derrière la maison, dans une pièce spéciale, Jean Pain me montre un moteur à explosion, fonctionnant au méthane, qui fait tourner une génératrice produisant 100 kilowatts par heure. La famille n'a pas besoin d'autre chose pour éclairer sa maison. Quand Ida démarre au volant de sa camionnette Citroën, je remarque sur le toit deux bonbonnes de gaz en forme d'obus, contenant 5 mètres cubes de gaz et permettant une autonomie de 100 kilomètres. «Dix kilos de broussaille, me dit son mari, fournissent en gaz l'équivalent d'un litre de super: il a suffi de modifier légèrement le carburateur.» !

Revenant au compost, Jean me montre un tube de plastique de 40 millimètres de diamètre qui sort d'un puits, traverse le ‹‹gâteau» de débris et aboutit à un robinet dans la maison. Il m'explique qu'au centre de l'installation la fermentation du compost fait monter la température, de sorte que l'eau froide arrivant du puits, après avoir parcouru 200 mètres dans le tuyau enroulé en serpentin autour de la cuve d'acier, ressort à 60 degrés. Je vérifie qu'en entrant l'eau est froide et qu'elle est brûlante à la sortie. Cette eau chaude, circulant dans des radiateurs, sert à chauffer la maison.

Un amas de compost, de la taille de celui que je vois peut débiter cette eau chaude pendant près de dix-huit mois au rythme de 4 litres à la minute, assez pour alimenter le chauffage central, la salle de bains et la cuisine. Puis l'installation sera démontée, le tuyau sera récupéré pour servir à une nouvelle opération qui sera mise en place immédiatement pour assurer la continuité, et le compost sera rendu à la terre.

kompost sistemi fr

Quinze ans d'efforts. Car cet amas de broussaille réduite en charpie a encore un autre usage. Une fois la fermentation terminée, ce gâteau magique cesse de produire de l'énergie, mais il fournit alors 50 tonnes d'engrais naturel et équilibré. En épandant une épaisse couche de cet humus sur le terrain caillouteux qui entoure sa maison, Jean Pain a créé un somptueux potager où poussent jusqu'à des légumes tropicaux. J'admire des plants de tomates de 2,50 m de haut, une pastèque de 6 kilos; il y a même des christophines, sorte de courges sucrées qu'on ne trouve ordinairement qu'aux Antilles et en Afrique noire. Ce qui me surprend le plus, c'est que tous ces produits géants sont obtenus sans arrosage : c'est dans le compost, m'indique Jean Pain, que s'effectue la synthèse de l'eau dont ils ont besoin.

L'ingénieuse centrale d'énergie qu'il a mise au point et construite de ses propres mains lui a coûté quinze ans d'efforts inlassables. En ramassant des broussailles, il n'avait pas manqué de remarquer que, partout où l'on en trouvait, la végétation semblait plus vigoureuse; rien d'étonnant à cela : en se décomposant, les branches, les feuilles et les buissons forment de l'humus. Il se dit que, pour imiter la nature, on pouvait prélever la broussaille en excès dans les foréts, et peut-être aussi domestiquer l'énergie produite par la fermentation qui transforme ces broussailles en humus. Comme le dit André Birre, auteur de L'humus, richesse et santé de la Terre (édition La maison rustique) : «On s'hypnotise sur l’or noir du pétrole, aux gisements limités, sans voir que tout le monde peut faire fructifier sans épuisement, en l'accroissant même continûment, cet autre or, celui de l'humus››

Dépourvu de tout diplôme mais doué d'une vive intelligence ainsi que d'exceptionnelles facultés d'adaptation et d'observation, Jean Pain, dès 1965, dévore des dizaines d'ouvrages scientifiques tout en réalisant ses premières expériences. Il commence par mettre à fermenter la broussaille telle qu'il l'a coupée dans le sous-bois, mais il s'aperçoit très vite que pour les branches ayant un diamètre plus important il faut hacher les débris le plus finement possible. Comme il n'existe pas de machine adaptée à ce travail, il en imagine une et la construit dans son garage, en utilisant des matériaux de récupération.

Forêt providence. L'impact de cette découverte est immense. Pour Jean Pain, la forêt peut devenir la providence de l'homme du 21° siècle. L'enjeu est évidemment de taille pour la France. Alors qu'elle importe chaque année 126 millions de tonnes de pétrole, ce qui déséquilibre gravement sa balance commerciale, la forêt française représente un appoint énergétique dont le biologiste Robert du Pontavice chiffre le potentiel à 20 millions de tonnes d'équivalent pétrole (T.E.P.). Et il ne s'agit pas de ressources théoriques inexploitables; Jean Pain n'élude pas la question de la rentabilité. Il a fait et refait ses calculs, et les chiffres sont là : 1000 hectares de forêt peuvent fournir chaque année 6 000 tonnes d'engrais, 960 000 mètres cubes de biogaz et des millions de litres d'eau chaude. Or pour exploiter la forêt on ne dépense que 12%, de l'énergie que l'on recueille. Et le cycle se reproduit indéfiniment, puisque la broussaille se renouvelle tous les sept ans. L'idée est doublement intéressante : d'un côté la forêt nettoyée et à l'abri du danger du feu, de l'autre un réservoir inépuisable d'engrais et d’énergie thermique.

En France comme à l'étranger, nombreux déjà sont ceux qui mettent en œuvre les techniques développées par l'inventeur. Huit municipalités, dont Draguignan (Var), Nice (Alpes-Maritimes), Lutter bach (Haut-Rhin), Caen (Calvados), Commensacq (Landes), ont choisi d'adopter sa méthode de recyclage de la végétation pour produire de la chaleur et de l'eau chaude destinées à des bâtiments publics, des immeubles, des serres ou des installations sportives. «A Saintpuits, dans l'Yonne, village de 500 habitants, nous chauffons plusieurs bâtiments d'habitation dans le but de démontrer la valeur du procédé», m'affirme Étienne Bonvallet, maître d'œuvre de cette opération pilote.

La municipalité de Chambéry (Savoie) utilise la méthode de Jean Pain depuis janvier 1980. Une meule de compost de 200 mètres cubes, formée de branches broyées provenant de l'élagage des platanes et des tilleuls de la ville, fournit 23 400 calories à l'heure et assure le chauffage d'une serre de 200 mètres carrés. Au terme de deux ans, il sera possible de récupérer 80 mètres cubes de terreau destiné aux jardins municipaux.

Au coeur des Landes de Gasgogne, à Pontenx-les-Forges, une expérience intéressante est réalisée depuis le début de 1980 par l'Association intercommunale du Born, qui regroupe 14 communes. Une équipe d'écologistes volontaires est en train de rassembler 20 mètres cubes de branchages, de broussailles et d'écorces provenant de l'élagage des pins. Déchiquetés par un broyeur Jean Pain, ces débris vont constituer deux meules complétées à 50%, par des ordures ménagères pulvérisées. Après fermentation, le produit qu'on en tire sera vendu comme engrais aux horticulteurs, aux agriculteurs et aux propriétaires de jardins de la région.

Comme le dit M. Henri Stehlé, agronome et botaniste de réputation mondiale, lauréat de l'lnstitut de France : ‹‹Au bout du chemin tracé par Jean Pain, il y a l'entreprise agricole de demain, autonome, produisant elle-même de quoi fertiliser ses sols et faire fonctionner ses équipements.››

En Belgique et ailleurs. Les méthodes d'extraction de l'or vert commencent à se répandre en Europe. A Londerzeel, à 20 kilomètres au nord de Bruxelles, s'étend un chantier de compostage flanqué d'un jardin florissant. C'est le centre d'expérimentation du Comité international Jean Pain (18, avenue Princesse Élisabeth, 1030 Bruxelles, Belgique), créé en 1978 par M. Frederik Vanden Brande, son président, ancien secrétaire général belge du Conseil des communes d'Europe.

Sur le chantier, c'est un incessant va-et-vient de camions et de tracteurs déversant leur chargement de broussaille. Trois meules de compost (150 tonnes au total) alimentent le jardin en engrais; il y a là un verger, une pépinière d'arbres, de fleurs et de plantes médicinales, et une section expérimentale pour le blé. Les rendements y sont de 15 %, supérieurs à la moyenne. Comme le centre n'est pas une entreprise commerciale, les récoltes sont distribuées gratuitement à des familles de la commune.

Mince, la mèche blanche en bataille, vêtu de velours et chaussé de bottes, Frederik Vanden Brande responsable de l'équipe de quatre travailleurs mis à sa disposition par le gouvernement, m'explique : «En 1979, nous avons lancé un premier appel aux 17 000 habitants de Londerzeel pour qu'ils recueillent la broussaille et les bois de taille ou d'élagage; en quinze jours ils nous ont apporté 280 mètres cubes de végétaux. En un an, notre production de compost est passée de 25 à 275 mètres cubes.»

Fort de ce succès, le Comité belge a lancé, en janvier 1980, une campagne nationale pour la collecte de broussaille: 200 communes sur les 600 que comporte le royaume participent à l'opération.

Le centre de Londerzeel est aujourd'hui la vitrine et la fierté du Comité Jean Pain, mais celui-ci a bien d'autres activités. ll publie des brochures, donne des conférences, organise chaque mois des journées portes ouvertes et, deux fois par an, des stages de quinze jours où une centaine d'agriculteurs, d'étudiants et d'écologistes venus des horizons les plus variés s'initient aux méthodes de broyage, de compostage et de production du méthane. En avril 1980, le ministère belge des Affaires étrangères et de la Coopération a confié au Comité l'organisation d'un séminaire qui a regroupé 32 agronomes, en majorité africains.

Dans le monde entier, les méthodes de Jean Pain voient s'ouvrir devant elles un immense champ d'application. L'inventeur compte de fervents disciples aux États-Unis, en Australie, en Tunisie, en Amérique latine et au Japon. Le livre qu'il a écrit avec sa femme, traduit en cinq langues, s'est vendu à 70 000 exemplaires.

http://www.onpeutlefaire.com/ilslontfait/ilof-jean-pain-broussaille.php

Son Yazılar

Partly cloudy

16°C

Istanbul