Ataturk

ataturk_kitap_okurken

Her Yönüyle  Atatürk

Hepimizin bildiği gibi Mustafa Kemal ATATÜRK  döneminin dünya liderleri içerisinden 21 nci yüzyıla geçebilen tek liderdir. Üstelik diğer liderler kendi halkları tarafından yok edilmenin acısını yaşamışken, o hala halkının ve dünyanın nabzında en büyük canlılığıyla, sevgisiyle, saygısıyla hala yaşayabilen dünyadaki tek lider.

SÖYLEŞİ:3

Prof. Dr. Mustafa Özcan ÜLTANIR – Prof. Dr. Ünsal YAVUZ
09.07.2008

TAHRİK POLİTİKASI VE DEMOKRAT PARTİ’NİN
YAPTIKLARINA BENZER DAVRANIŞLAR

Ne yapacaksınız, nedir bu bitli yorgandan kurtulmanın yolu? Daha sonra daha büyük yaygaralar koparıp, daha büyük potansiyelle işbaşına gelmek için birilerini tahrik etmeniz lazım. Bana sorarsanız, uzun zamandır Silahlı Kuvvetlerin saygın komutanlarının üzerine gidilmesinin temelinde tahrik var. En sonunda iki değerli komutan, biri kuvvet komutanlığı, öbürü ordu komutanlığı yapmış iki değerli komutanın sorgusuz sualsiz lojmanlarından alınması hadisesi var.

Bu Silahlı Kuvvetlere bir mesaj. O yıpratılmak isteniyor, o tahrik edilmek isteniyor. Ve bu mesajın özü de şu: "Ben eylemlilere bir şey yapamam, ama emekli olduğu zaman hangi düzeyde komutan olursa olsun, gözünün yaşına bakmam” diyor ve gözaltına alıyor. Bunun cevabını Silahlı Kuvvetlerin vermesi lazım.

Biz Atatürkçü Düşünce Derneği üyeleriyiz. 500’e yakın şubemiz var. 100-150 bini aşmış üyemiz var. Sivil toplum örgütünü tahrik ediyor. “Bakın ben sizin başkanınızı aldım, içeri koyuyorum”. Öbür taraftan Mustafa Balbay gibi, saygın bir gazeteciyi alarak, basına gözdağı. “Alırım, kapatırım”. Şimdi bu pervasız bir gidiş.

Birtakım kendi taraftarı olan gazetelere göz attığınız zaman, bu tutuklamaların daha da genişleyeceği yazılıyor. Hatta hatta daha da ileri gittiler, “bazı muvazzaf subaylar da tutuklanabilir” dediler. Biliyorsunuz Demokrat Parti, 9 subayı tutuklamıştı. İnönü gibi büyük bir insanı parlamentoya 6 oturum sokmamıştı. Kasım Gülek’i, CHP Genel Sekreteri’ni tutuklamıştı.

Şimdi bunlar ne yapıyorlar? Görüyorsunuz, Başbakan devamlı Cumhuriyet Halk Partisi liderine ve Cumhuriyet Halk Partisi’ne saldırıyor. Nedir amaç? Eleştiriye tahammülleri yok. Altlarından bir şeylerin kayıp gittiğini görüyorlar ve muhalefet partileri güçleniyor. Bundan nemalanacak olan onlar. O halde bunları susturmak lazım. Nasıl bir susturma yöntemi? Biliyorsunuz Sosyalist Enternasyonal’e ekip göndererek şikayette bulundular. İstek, Cumhuriyet Halk Partisi’ni oradan dışlatmak. Sonra ne yapmak? Sonra burada, dışarıda uluslararası platformlarda yalnızlaştırılmış olan Cumhuriyet Halk Partisi’ni çember içine almak. Nasıl aldı? Anayasa Mahkemesi’nden çıkan bir usulsüz bir harcamalar paketi var. Biliyorsunuz, şimdi ona savunma falan yapılacak.

Böylece gidişi, aynı Demokrat Parti’nin Cumhuriyet Halk Partisi’ne gidiş şekline benzer koşut bir gidiş, günümüzde iktidarca anamuhalefet partisine yönlendiriliyor. Yani, gerekirse Deniz Baykal’ı devre dışı bırakmak, Cumhuriyet Halk Partisi milletvekillerini tutuklamak, oraya buraya atmak, Meclis’ten uzaklaştırmak, baskı altına almak, susturmak. Böylece rahatça at koşturabilecek bir meydan yaratmak. Bütün bunlar deneniyor.

DIŞARIYA JURNALLEYEREK TÜRKİYE ÜZEİNDE BASKI YARATMA ÇABASI

Ülkenin bağımsız yargı organları üzerinde baskı yaratacak şekilde, Türkiye dışarıya jurnalleniyor. Hem de hükümetin elemanları aracılığıyla. Ne deniyor? “Sadece azınlıklar değil, Türkiye’de Müslümanlar da baskı altındadır”. Böyle bir şey dışarıda söylenir mi? Baş Müzakereci Dışişleri Bakanı. Hangi müzakerenin başı? Müzakere yok ki başı olsun.

Hızını alamıyor, gidiyor Amerika’da Condoleezza Rice ile sözde, “Sarkozy’i baskı altına alalım da, biraz bize yeşil ışık yaksın, iç politika bizi çok zorluyor”.
Tam bunlar değil tabii. Bunlar basına yansıyanlar. Acaba, arkada istenenler ne? Üç aşağı beş yukarı bunlar tahmin ediliyor.

Türkiye Cumhuriyet tarihinde, Osmanlı tarihinde bile benzeri görülmemiş şekilde, devlet yöneticileri eliyle dışarıya jurnallenerek, kendi üzerinde bir baskı yaratılmaya çalışılıyor. Ben bir şey söylemiyorum, ama herhalde hukukçular, bunun uygulanacak bir hukuksal müeyyidesini söyleyebilirler. Hükümetin bir bakanı nasıl gidip de Türkiye’yi dışarıda jurnalleyebilir?…

MENDERES-ÖZAL-ERDOĞAN ÜÇLÜSÜYLE VERİLEN MESAJ

Ültanır: Hocam müsaadenizle şurada yine bir saptama yapalım mı?

Yavuz: Buyurun.

Ültanır: Konuşmanızı dikkatle izlerken, geçmişten iki Başbakan, birisi sonra Cumhurbaşkanı da oldu iki kişinin dönemi üzerinde önemle durdunuz.
Birisi Demokrat Parti’nin lideri Menderes, diğeri Anavatan Partisi lideri Özal. Menderes ve Özal dönemlerinde Atatürkçülüğe ve Atatürk ilkelerine karşı hareketlere de değindiniz. Her ikisinin dönemi ile AKP dönemi arasında ciddi benzerlikler kurdunuz. Bir bakıma onların açtığı kulvardan, Erdoğan’ın liderliğinde AKP’nin pervasızca yürüdüğünü söylediniz. 22 Temmuz seçimleri öncesinde Başbakan Erdoğan kendisine referans ya da örnek olarak, Menderes ve Özal alıyordu. Üçünün fotoğrafları da yan yana asılıyordu.

Yavuz: Tabii bilboardlar bu resimlerle süslendi.

Ültanır: Yan yana yer alan bu üç resim, içerde seçmene mesaj vermek amaçlı görünüyordu, ama bunun dışarıya verdiği bir mesaj da var mıydı?

Yavuz: Şimdi, içeriye dönük mesaj şu: “Ben onların devamıyım”. Onların gerçekten halk katmanlarında, uyguladıkları popülist politikalarla çok büyük destekçileri var, bu halen de var. Ama, bunlar nasıl demokrasinin yıldızlarıydı? Ben onu anlamakta zorlanıyorum.

Menderes Amerikancıydı, Özal da Amerikancıydı.

Şimdi ki de zaten koltuğunu sağlam tutabilmenin yolunun yakın ve Uzak Batı’nın desteğini almaktan geçtiğinin bilincinde. Bunların hepsi batıcı, Yani, “yoktur birbirimizden farkımız” mesajıyla, “bize desteğinizi verin” diyorlar. Zaten öyle söylüyor, Dışişleri Bakanı Babacan’ın söylediği de buymuş: “Siz bize gerekli desteği verin, bu konularda İran’a bir müdahale düşünürseniz, biz de sizin istediğinizi vereceğiz”.

Şimdi aynı Babacan Katar emirliklerine gidip, oradan dünyanın parasını, 8 milyar dolar civarında galiba, Türkiye’nin Irak’a asker sokmaması, müdahale etmemesi, silah indirimine gitmesi yolunda birtakım sözler verip, para koparmaya çalışmamış mıydı? Veya o zaman Dışişleri Bakanı olan Abdullah Gül’ün Amerikan Dışişleri Bakanı Powell ile burada Dışişleri Konutu’nda yaptığı toplantıda yine buna benzer bir gizli belge imzalamamış mıydı? Tabii hemen internette yerini buldu.

BATININ ADAM KULLANMASINA KARŞI SAĞLAM DURUŞ GEREK

Bakın, şimdi bütün bunlar o destekle yerini sağlam tutabilme. Ama, bu destek öyle görünüyor ki, artık bitti. Geçenlerde Amerikan Dışişleri Bakanlığı’nın üst düzey yetkililerinden biri, “Amerika Türkiye’de içten olan, ileriye dönük vizyonu olan, dürüst yönetimler arayışı içindedir” dedi. Bunu tersten okuduğunuz zaman, bugünkü yönetimin Amerika’ya bu şekilde bir imaj vermediği ve bu nedenle bir arayışın söz konusu olduğu görülüyor. Tabii bu mümkündür. Çünkü, Amerika Türkiye’yi kaybetmek istemez. Bütün dünyada izlediği politikalar; kendilerine uydu politikacılar bulur, oradaki çıkarlarını pekiştirir, suyunu sıkar, ondan sonra kaldırır atar. Bunun en güzel örneği de Filipinler’de Marcos’tur. Adamı kullandı kullandı, sonra Okyanus’ta bir adaya yerleştirdi, adam orada öldü gitti.

Ültanır: Amerika hep onu yapar, kullanır atar. İran’a karşı Saddam’ı bile kullanmıştı.

Yavuz: Yapacağı budur. Çünkü, uluslararası ilişkilerde dostluk, kardeşlik falan yoktur. Uluslararası ilişkilerde ülke çıkarları söz konusudur. Onun için sağlam durduğunuz zaman Batı’da değeriniz artar. Sarkozy ağzına geleni söylüyor değil mi?

Siz de ağzınıza geleni söylediğiniz zaman göreceksiniz, Sarkozy peşinizde dolaşmaya başlar. Batılı budur. Batılının karşısına böyle yavşak çıkarsanız, teslimiyetçi politika, bundan sonra hiçbir şekilde onların istekleri bitmeyeceği gibi, sizi de yönetip yönlendirir, baskı altına alırlar., istediklerini de elde ederler.

BATI ARTIK BU YÖNETİMİN UYGULAMALARINI KABUL ETMİYOR

Edeceklerini elde ettiler. Şimdi yavaş yavaş duralamaya başladılar Neden? Çünkü, bu “Korku İmparatorluğu” manşetleri atılıyor. “Büyük gözaltı” manşetleri atılıyor. Avrupalılar bunu takip ediyorlar. Bunlar sanmasın ki, Avrupa bizim içimizi okuyor. Burada radyo, televizyon her şeyi takip ediyorlar. İyi dil bilen insanlar bütün gazeteleri takip edip dışarıya raporluyorlar. Dışarıda gazetelere yansıyan Türkiye’deki şu son gelişmelere baktığınız zaman, Batı bu güncel yönetimin uygulamalarını kabul etmiyor. Yani oradan da terk ediliyor.

Şimdi bütün bu legolar birleştirildiği zaman ortaya neden AKP yönetiminin giderek hırçınlaştığı, ikinci, üçüncü ağızlarıyla Cumhuriyete saldırmalar, travmatik değişim yaklaşımları, bunların hepsi ortaya çıkıyor. Bakın bugün yine Eski Meclis Başkanı ağzına geleni söylüyor. Başbakan zaten her gün televizyonda. Tam bir medyatik oldu çıktı. Yaptığı iş de sağa sola saldırmak. İçerikten yoksun, hiçbir birikimi olmayan sığ konuşmalarla saldırıyor. Hitabeti güçlü, demogoji dediğiniz zaman bu işin ustası, başka bir şey de yok. Ekonomiden falan dem vurduğunu gördünüz mü? Gözünü açıyor muhalefet partileri, gözünü kapıyor muhalefet partileri. Ama, korkunun ecele faydası yok. Akan sular mecrayı buldu gidiyor, herkes bunu kabul edecek.

AKP KAPATILSA DA KAPATILMASA DA
TÜRKİYE’DE KIYAMET KOPACAK MI?


Şimdi baskıları nasıl durdururuz? Bekleyin bakalım, nasıl duracak? Duracak mı, yoksa durmayacak mı? Şimdi bizde bir laf var, “mahkeme devam ediyor, konuşmam doğru olmaz” deniyor, arkadan ağzına gelen her şeyi herkes söylüyor. Hiç kimsenin kenarda sessiz sedasız durduğu yok.

Öyle bir toplumuz biz, ama ben şuna inanıyorum; biraz sonra kararlar ortaya çıktığı zaman, Sayın Osman Paksüt’ün söylediği gibi, kapatılsa da kapatılmasa da Türkiye’de kıyamet kopacak. Çünkü, işin artık sonuna gelindi.

BUNLAR TÜRKİYE’Yİ SONU BİLİNMEYEN MACERALARA
GÖTÜREBİLECEK NAKŞİBENDİ KADROLAR


Bu yönetimin gerçekten sığ, bilgisi sınırlı, devleti tanımayan, devlet yönetiminde becerisi olmayan, bunun için daha çok dersleri çalışması gereken bir kadro olduğu ortaya çıktı. Böylece halkımız da denemiş oldu. “Yahu hepsini denedik, bir de şunları deneyelim”, işte al… Hepimiz denedik ve gördük ki, bu kadrolar Türkiye’yi gerçekten sonu bilinmeyen maceralara götürebilecek kadrolar.

Bir kere bu adamlar Cumhuriyete karşı. Neden karşı olmasın ki? Atatürk’e karşılar. Niye karşı olmasın ki? Bunlar 1909 irticai hareketinden, 31 Mart vakasından beri dayak yiyen adamlar. Nakşibendi kadrolar. Biliyorsunuz, Şeyh Sait’te yine Nakşibendi boyutu vardı. O isyanda dayak yediler. Kubilay vakasında yine dayak yediler ve ondan sonra sindiler. Fakat, Büyük Atatürk’ün sonsuzluğa göçüp beynimizde kalbimizde yerini almasından sonra birtakım uygulamalar bunları cesaretlendirdi ve topraktan yeryüzüne çıkmaya başladılar. DP döneminde iyice bunların temelleri atılmaya başlandı. Cemaatler, özellikle Nakşibendi, Nur cemaati, bunlar ortaya çıkmaya başladılar ve palazlandılar. Şimdi bu cemaatler dedelerine, atalarına yapılanların intikamını alıyorlar.

KİN, NEFRET, İNTİKAM VE
İMAM ÖĞRETMENİ YENDİ Mİ?


Ben her zaman söylüyorum; bütün televizyon programlarında da söylüyorum; bunların kafasında üç sözcük var; kin, nefret, intikam. Kindarlar, işte bu nedenlerden dolayı. Nefret ediyorlar, hem Atatürk’ten, hem Cumhuriyetten. Onun için de elindeki bütün olanaklarla devleti ele geçirme yolunda hareketler yaparak intikamlarını alıyorlar. Şimdi yabancı analistler de bunları bu konularda destekliyor. Bakın Şerif Mardin geldi, bir mahalle baskısı terminolojisini toplumun beynine soktu gitti.

Ültanır: Aynı zamanda, “camii mektebi yendi” dedi.

Yavuz: “İmam, öğretmeni yendi”. Halbuki yenilen bir şey yok. O Amerika’dan yanlış gözlemliyor. Mahalle baskısına başlarsa, o mahalleden tepki gelir. O tepki sokaklara, meydanlara dolup taşarsa, o zaman sonucunun ne olacağı tarihte yazılı, o olur.

TÜRKİYE CUMHURİYETİ DİNLE YOĞURULUP AMERİKA’NIN
BÖLGESEL AKTÖRÜ YAPILMAK İSTENİYOR


Öbür taraftan Graham Fuller “Yeni Türkiye Cumhuriyeti” diye bir kitap yazdı. Enteresan ve o kitapta referansı yapılan Ahmet Davutoğlu’nun “Stratejik Derinlik” kitabına atıf yapıyor. Peki, o kitabın amacı nedir? Ahmet Davutoğlu’nun dediği şu; Türkiye’nin dış politikası, derin stratejiler, Amerika’dan, Avrupa’dan değil Ankara’dan çizilmeli. Nasıl çizilmeli? Bizim Balkanlar’la, Kafkaslar’la ve Ortadoğu’yla tarihsel ilişkilerimiz var. Biriyle ırki, biriyle dini. Şimdi bütün bunlar kullanılarak, Türkiye bölgede bir baş aktör rolü üstlenebilir. Ama, buna kimse izin vermez. Şimdi başımızı belaya sokmaya çalışan da zaten Graham Fuller.

Graham Fuller de kitabında hem bunları allayıp pulluyor, hem de öbür taraftan şunları söylüyor. Diyor ki, “Kemalizm’in hataları şunlardı”. Neydi hata? “Osmanlı’yı kaldırdı kenara attı, Hilafeti kaldırdı kenara attı, yepyeni bir modele döndü ve laik modeli seçerek dini ikinci plana düşürdü”. Yani, bunu söylemek için ya çok amaçlı bir adam olacaksınız, ya da kara cahil bir şey olacaksınız.

Kitapta öne sürülen fikir de, yeni Türkiye’nin başarısı, baskı altına alınmış muhafazakâr grupların desteğini alarak, tekrar Osmanlı’nın mirasına yavaş yavaş sahip çıkarak, bölgede istikrara daha iyi hizmet etmesi olacakmış. Tarihimizle barışalım diye birtakım çevrelerin konuştuğu da bu. Oysa biz tarihimizle küs değiliz ki, nereden çıkarıyorlar? Nesiyle barışacağız? Biz tarihimizle övünüyoruz. Bizim anlı şanlı 2000 yıllık bir tarihimiz var, ama bu tarih içinde ders almamız gereken dövünülecek yanlar da var. Biz onları eleştiriyoruz.

Ültanır: Hocam, Graham Fuller’in, “Yükselen Bölgesel Aktör Yeni Türkiye Cumhuriyeti” kitabı, bence Türkiye’nin Büyük Ortadoğu Projesi’nin taşeronluğunu üstlenerek, yapılacakları Amerika’nın çıkarı için gözü kapalı yapması adına, önümüze atılan bir yem reçetesi gibi. Güya böyle bir süreç Washington için Türkiye ilişkilerinde eski güzel günler aratacakmış diye bir aldatmaca da işlenmiş. Türkiye bölgesel güç olmalı, ama bu Fuller’in ve Davutoğlu’nun önerdikleri gibi din motifi kullanılarak, Türkiye dinle yoğurularak değil, bilim, teknoloji, ekonomi ve akılcı politikalarla sağlanmalı. Irka ve dine dayalı macera yaşayacak değiliz elbette.

Yavuz: Dolayısıyla dışarıdan böyle üzerimize analistlerle, desteklerle gelen, ülkede açılmak istenen yeni bir tartışma ortamı var. Bunlara çok dikkat etmek lazım. Türkiye bölgede gerçekten güçlü bir ülke. Atatürk’ün bize bıraktığı miras var; ulusal politikalar. Ulusal politikayı da belirlemiş: Panislamist ve panturanist politikaları reddetmiştir. Çünkü, bunları maceraperest bulmuştur. “Bizim ulusal politikamız Misakı Milli sınırları içindeki toplumun yaşam düzeyini yükseltecek önlemleri almak, o mesaiyi göstermektir” diyor. Bizim politikamız bu. Biz 1923’den beri savaşmayan bir ülkeyiz. Dolayısıyla, bu güç ortaya konduğu zaman bölgede değiştirilmek istenen dengeler karşısında Türkiye ağırlığını duyuracaktır.
Çünkü, burada gündeme getirilmek istenen senaryolar, maceraperest politikaları ortaya koyan aktörler bölgeden çekilip gittiği zaman, biz bu insanlarla komşuyuz. Bölgede yaşayacağız. Sonra birbirimizin yüzüne nasıl bakacağız bu adamlarla? Belki de yüzyıllar sürecek bir kan davasının başlangıcı olacak bu politikalar.

O nedenle, gerçekten Türkiye’nin gücünün bilincinde olarak, iyi bir yönetici kadrosuyla yönetilmesi gerekiyor. Bakın yavaş yavaş insanlar, akil adamlar, “İçimiz karıştırılmak isteniyor. Halk desteğini almış resmi bir lidere ihtiyaç var. Türkiye’nin çıkarları doğrultusunda politika üretecek yöneticilere ihtiyaç vardır” yolunda konuşmaya başladı. Dolayısıyla bu yavaş yavaş topluma mal olacak. Gerçekten bu ülkede görev üstlenmiş, deneyim sahibi olmuş insanları harekete geçirecek, yavaş yavaş ağırlığını ortaya koyacak oluşumlar, bence gündeme gelecektir, gelmek de zorundadır.
ATATÜRKÇÜLER SOKAĞA DÖKÜLEBİLİR

Ültanır: Sayın Hocam, bunalımdan çıkış için şunu söyleyebiliriz herhalde. Sayın Paksüt’ün dediği kıyamet kopmasa da, Anayasa Mahkemesi’nin kararından sonra, öyle de olsa böyle de olsa Türkiye’de siyaset iyice karışacak, ama çıkış yine Atatürk’ün gösterdiği ilkeler ve politikalar doğrultusunda olacaktır.

Yavuz: Kesinlikle. Zaten Cumhuriyetçilerin, Atatürkçülerin ve gözaltına alınan insanların bir ortak noktası var, Cumhuriyete sahip çıkmak, Atatürk’ü saygın olduğu yerde tutma mücadelesi vermek. Bu bunların da hoşuna gitmediğine göre, bizim bu arkadaşlar için yapacak bir şeyimiz yok. Yani, bunda ısrar etmek, şimdilik sakin duran Atatürkçü ve Cumhuriyetçi çevreleri de yavaş yavaş sokağa dökmeyi beraberinde getirebilir. Bunu hiç denemiyoruz ve dilemiyoruz da, çünkü bu Türkiye’de gerçekten büyük bir kaosu davet edebilecektir. Nitekim, iç ve dıştaki bazı siyaset bilimciler, yorumcular buna da dikkati çekiyorlar. Siyasetin bittiği yolda bu olur diyorlar, ama ben bittiğine inanmıyorum.

Ültanır: Tabii arzulanan hukuksal ve demokratik yoldan çıkışın bulunması.

Yavuz: Bütün isteğimiz bu. İçeri atılanların hangisi darbe yapabilecek güçte. Siz Ordu’yu arkanıza almadan darbe yapabilir misiniz? Ama, senaryo öyle kuruldu. İşte askerler, nedir o askerler? İşte Ordu’nun bazı kısımlarıyla irtibat kuruldu. Ne yapacak bunlar? 7 Temmuz’da sokağı dolduracaklar. Kim eliyle? Sivil toplum örgütleriyle, Atatürkçü Düşünce Dernekleri’yle. Orada bir silahşör çıkacak, işte o da tutuklanmış, “ikinci yeşil” adıyla. Nedir, ne değildir? O da bilinmiyor. O da etrafı tarayacak, ondan sonra tamam, etraf karıştı, ihtilal geldi.

Ültanır: AKP’nin muhafazakâr yapısı ve dinci politikaları, özellikle türban tartışması laik-antilaik çatlağı oluşturmuştu. Şimdi Türkiye’de herhalde laik-antilaik kesimler arasında en büyük hesaplaşma yaşanıyor.

AKP’YE TÜRBANDA AB ÖNERİSİ

Yavuz: Maalesef bu da bilinçli olarak ortaya atıldı. Türban, başörtüsü ile eşanlamlı tutuldu. Oysa türban başka, başörtüsü başka. Bunu sokaktaki çocuk da biliyor. Ama, Anayasa Mahkemesi türbana son noktayı koymuştur. Artık bundan sonra bu iş açılamaz da. Anayasa Mahkemesi’nin kararları ne tartışılır, ne değiştirilebilir vs.

Bir gün önce Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi bu konuda büyük bir çıkış yaparak, bu desteği de sağlamış durumdaydı. Düşünmek lazım. Oradaki vatandaşımız galiba öğretmendi, açtıkları dava Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi tarafından reddedilmiştir. AB’den buraya gelip giden önemli şahsiyetler de diyorlar ki, “Biz türban konusunda AKP’ye fazla hızlı hareket etmemesini sağlık vermiştik”. ama, tam tersini yaptılar.

TÜRKİYE NEREDEN YÖNETİLİYOR?

Bunların akıl hocalarının nerelerde olduğu da üç aşağı beş yukarı ortaya çıkıyor. Peki, Türkiye o zaman nerden yönetiliyor? Atlantik ötesinde oturan zat mı Türkiye’yi yönetiyor? Muhakkak onun etkisi var. Çünkü, durup dururken izin kaldırıldı. Niye kaldırdı Amerika? Çünkü, Amerika kullanabileceği kadar kullandı. Şimdi bu zatın gelip Türkiye’yi karıştırması lazım. Biz de diyoruz ki, aman oturduğun yerde otur, kendini bir Humeyni taslağı gibi görme. Bunu açık ve net söyledik. Kulağına gitmiştir. Giderse gitsin.

AMERİKA’DAKİ İMAM
Şimdi, ama öbür taraftan bu Hoca Efendi birçok çalışmalar yaptı biliyorsunuz. Avustralya’da bir Katolik üniversitesi kurdular. İngiltere’de bazı sempozyumlar yapıldı. Bunun, çağın 100 entelektüel adamı içinde olduğu ifade edildi, ama iş Amerika’da yargıya Green Card (Yeşil Kart) hikayesi nedeniyle intikal ettiğinde, adam baktı baktı, “bu adamın hiçbir tarafı entelektüel değil” dedi.

Bu ilkokul mezunu bir imam. Kitaplarını da başkasına yazdırıyor. Bu zatın bütün amacı eğitim aracılığıyla toplumu İslamlaştırmak. 111 ülkede kurduğu okullar var.

Eğitimle toplumu İslamlaştırmaya çalışıyor. Önce, “Buna Green Card falan verilemez” denildi. Şimdi Green Card, biz de ne diyorlar? Yeşil Kart. Yeşil Kart kime veriliyor? Hastalara, sağlık sigortası nedeniyle. Şimdi bizim vatandaş da, “Yahu Hoca Efendi bak peş parasız kalmış, Yeşil Kart’a başvuruyor, vah vah”. Oysa Green Card aldığı zaman Amerikan vatandaşının bütün haklarını kullanabiliyor. Yalnız seçme, seçilme hakkını kullanamaz. Ama istediği kadar oturur, çalışır, ticaret yapar, serbest. Buna çalışıyor. Peki niye gelmiyor memleketine? Memleketine gelmekten imtina ediyor kaçınıyor. “Belki şimdi Güney Kıbrıs’a gidecek” diyorlar veya Kuzey Kıbrıs’a gider, bilemem. Veyahut İngiltere’ye gideceği söyleniyor.

SON OYUN, SON PERDE

Görüyor musunuz, Türkiye’nin başında bir tarafta Avrupa’nın kurduğu tezgâh, öbür tarafta Amerika’nın kurduğu tezgâh. Artık senaryonun son perdesindeyiz. Bunlar son oyunlar, son replikler. Onları da göreceğiz.

Ültanır: Ama, Türkiye o son perdeyi sancılı bir şekilde izliyor, sancılı geçiriyor.

Yavuz: Geçiriyor, bakınız, bizim kuşağımız 1950’den beri insanlar, hele 60’a giden yollarda üniversite sokakta, yargı sokakta. Cüppeler giyiliyor, yürünüyor. Gitti gidecek derken, belki demokrasiye ara verilmek zorunda kalındı. Zorunluydu, ülke elden gidiyor. Ama ne oldu, ondan sonra neyi yaşadık? Demokratik haklar, her şey açıldı. Onları da toplumun bazı kesimleri hazmedemedi. Hakları, özgürlükleri sınırsız kullanma şeklinde yorumladı. Ne oldu? Bir daha demokrasiye ara.

Peki bu dönemlerde ne oldu? Bu dönemlerde toplum ikiye bölündü mü? Dev-Solcu-Ülkücü yaptılar mı? Moskovacı-Washingtoncu yaptılar mı? Mahalleler parsellendi, bölgeler parsellendi mi 12 Eylül’e giderken? Peki ne oldu sonuçta? Devlet dimdik ayakta. Olan kime oldu? Piyonlara oldu.

Ültanır: Dileriz bu sefer bir ara rejim görmeden, demokratik ortam içerisinde, hukuksal yollardan Türkiye çıkışa gider, devletimiz yine ayakta dimdik olarak varlığını sürdürür diyelim.
Yavuz: İşte bu nedenle bu olayları özet olarak söyledim. Bu Türkiye toplumu insanının kazandığı bir demokratik deneyimdir. Dolayısıyla bu son oyundur. Bunu da aşacağız Türkiye’de. İnancım tamdır.

Ültanır: Hocam çok teşekkür ediyorum.

Yavuz: Rica ederim, ben de bu fırsata ve ilginize teşekkür ediyorum.

http://www.guncelmeydan.com/

SÖYLEŞİ:2

Prof. Dr. Mustafa Özcan ÜLTANIR – Prof. Dr. Ünsal YAVUZ
09.07.2008

BATI ŞİMDİ İÇERDEN TESLİM ALIYOR
En azından belli bir düzeye gelmiş olan ekonomik ve endüstriyel kalkınma, dışarıdan gelen yönlendirmelerle frenlendi. Türkiye yavaş yavaş, tıpkı yüz sene önce Osmanlı’nın kıskaç altına alınması gibi alınmaya başlandı.

Ültanır: Hocam müsaadenizle, o zaman şöyle bir saptama yapabilir miyiz? Türkiye ne zamanki dış dünyaya açılıyor, o zaman Batılılar akıllarındaki sarı nokta olan Sevr Anlaşması’nın hükümlerini değiştirilmiş bir senaryo ile kamufle edip, yeni bir tabak içerisinde pişmiş şekilde karşımıza koyuyorlar. Bunu diyebilir miyiz?

Yavuz: Tabii.

Ültanır: Oynanan oyun bu. Avrupa Birliği ilişkisini bahane saydılar, AKP iktidarının globalleşme diye attığı adımları da fırsat saydılar, ekonomimize de yönetimimize de haksız müdahaleden çekinmiyorlar. Türkiye’nin üzerine tekrar geldiler.

Yavuz: Evet. Gelişleri farklı, amaç aynı. Eskiden Ordular gönderiliyordu, şimdi ona gerek yok. Sermaye kaydırma, borçlandırma yoluyla, yani sizin midenize ve cüzdanınıza el uzatarak sizi içeriden teslim alabiliyorlar. Yapılan işte bu.

BATI BLOKU İÇİNDE ERİTİLMEK İSTENEN TÜRKİYE VE AB
Tabii dünyada İkinci Dünya Savaşı sonrası yeni bir bloklaşma sürecinin başlaması, soğuk savaş sürecinin başlaması Türkiye’yi ister istemez bir tarafta yerini almaya zorladı.

Kuzeyden gelen birtakım tehditler, Boğazlar üzerinde ve Doğu Anadolu’da, Türkiye ister istemez hür dünyayı seçti. Seçerek bir bloğa giriyorsanız, o bloktaki yönetmelik, tüzük, kurallar neyse uymak durumundasınız. Türkiye yavaş yavaş bu blok içinde eritilmeye başlandı.

O zaman ne oldu? Bizim bildiğimiz Avrupa Ekonomik Topluluğu, 1959’da bir başvuru süreci, sonra 1964 Ankara Anlaşması ile müzakere süreci başladı. Bugün halen devam eden, duran, kesilen, hatta bugünlerde eğer Anayasa Mahkemesi ters bir karar alırsa durdurulacağı ifade edilen müzakereler o tarihlerde başladı. Ama, o tarihten sonra başka gelişmeler oldu. Ne oldu?

İşte dünya, tek kutuplu dünyaya kaydı. Sovyetler, Doğu Bloku dağıldı. Doğu Bloku’ndaki hemen hemen bütün ülkeler NATO’ya ve Avrupa Birliği’ne alındı. Bizim hâlâ müzakere sürecimiz devam ediyor ki, biz bu ülkelerin pek çoğundan daha da gelişmiş, kalkınmayı başarmış bir ülkeyiz.

DAHA 1856’DA BATI’NIN PARİS KONFERANSI’NDA
VERDİĞİ SÖZDEN SONRA İTELEME VE İ
ŞGAL
O halde Türkiye üzerinde ne isteniyor? Türkiye üzerinde istenen, aslında anımsayacaksınız, 1856 yılında Kırım Harbi sonrası bir Paris Konferansı, Paris Anlaşması var. Bu Paris Konferansı’nda, Batılar diyorlar ki, “Ortada durma gel, bizlerle beraber ol ve bizim hukuk sistemimiz içine gir. Böylece sizin hükümranlık haklarınızı, toprak bütünlüğünüzü, egemenlik haklarınızı Avrupa hukuk sistemi güvencesi altına alalım”.

Osmanlı da güle oynaya girdi. Girdi, ama ondan sonra da başına gelenler başladı. Çünkü bu sözün verilmesinden yaklaşık 20 sene sonra önce Ayestefonos, sonra düzeltilen Berlin Kongresi sonuçlarına baktığınız zaman biz Avrupa’dan itelendik. Bunun üzerinde 20-30 sene geçtikten sonra da gelip Anadolu’ya yerleştiler. Kimdi bu ülkeler? Bize Paris’te bu sözü veren ülkelerdi. Hem bu sözü verdiler, hem bizi itelediler, hem de topraklarımızı işgal ettiler.

Ültanır: Ayestefonos da Sevr gibi bir anlaşmaydı.

BATILILARIN TORUNLARININ KAFASINDA DA SEVR SARI NOKTASI VAR
Yavuz: Şimdi, peki bugün o politikaları güdenler kimler? O günkü adamların torunları. Hiç fark yok. Kafada yine bir Sevr sarı leke olarak duruyor. Fakat, bu Sevr’i nasıl gerçekleştirelim? Türkiye’nin burnunu sürtelim.

Bize dediler ki, “Siz en iyisi gelin Avrupa’nın kasabı, bakkalı, manavı olun”. Bizim yöneticilerimizde, “Hayır biz buraya girmek istiyoruz” dediler. “Peki, madem girmek istiyorsunuz, o zaman şöyle yapalım” dediler. “Sizi biraz dinlendirelim, biraz güçlenin, adaleleriniz güçlensin. Gümrük Birliği’ne alalım”. Balıklama daldılar. Yapılan en büyük hatalardan biri bence buydu.

ONLAR ORTAK BİZ PAZAR OLDUK!…
Çünkü, Gümrük Birliği’nin karar mekanizması Avrupa Birliği’ndeydi. Avrupa Birliği’nde biz yoktuk, ama bizim muazırımız olan ülkeler vardı, sayısı belki birdi, Yunanistan’dı, şimdi iki oldu Kıbrıs Rum Yönetimi ile birlikte. Ve bunların hepsinin veto hakkı var. Büyük bir silah. Verilen sözler tutulmadı. Bazı kotalar, bazı fonlar bizim için çalıştırılacaktı, bunların hiçbiri yapılmadı. Oraya, Gümrük Birliği’ne girerken biz sandık ki, ortaklarla beraber bütün pazarlara sızacağız. Fakat bir sene sonra ortaya çıkan sayısal veriler gösterdi ki, biz ortakların pazarı olmuşuz. Felaketli sonuç da bundan sonra.

Ültanır: Hocam zaten 1970’li yıllarda, Avrupa Birliği’ne o günkü adıyla Ortak Pazar diyorduk ve bu ilişkide tehlikeye dikkat çekenler de, “Onlar ortak biz pazar oluruz” diyorlardı. Bunu yaşayarak, kanıtlarıyla görmüş oluyoruz. Demek ki 1970’li yıllardaki görüş milliyetçi, ulusalcı ve çok daha tutarlı bir görüşmüş, tabii bugünkü Avrupa Birliği teslimiyetçiliğine karşı bunu söylüyorum.

Yavuz: Evet, doğru, ona katılıyorum.

Ültanır: AKP’nin yapmak istediği ve yaptığı AB elma şekeri ile halkımızı kandırarak, Sevr ile alamadıklarını, ekonomi kulvarından Batılılara vermek oluyor. Türkiye dik durmadıkça, kişilikli politika uygulamadıkça başka sonuç beklenemezdi.

TEK KUTUPLU DÜNYADA TÜRKİYE’DEN BATI’NIN İSTEDİKLERİ

Yavuz: Bu arada bir de Soğuk Savaş dönemi bitti. Tek kutuplu dünya düzenine geçildi. Siyasi politikalar, giderek azalan enerji rezervleri bölgeyi bir anda bir ateş çemberinin içine soktu. İşte orada, Türkiye’nin bu bölgede yürütülecek politikalarda bir aktör olması arzulandı.

Peki, Türkiye’nin ne yapması istendi? Bir kere Türkiye üzerine kurulan baskılarda, Türkiye’den bazı üsler istendi. Türkiye bunlara karşı durdu denilebilir. Bu olmayınca, hemen topraklarımızın yanıbaşında bir oluşum Batı şemsiyesi altında gerçekleştirilmeye başlandı. Böylece bu oluşumun içinde, eğer Türkiye bölgede İran’da, Kafkaslar’da, Orta Asya’da, bu eksende yapılacak, yapılması planlanan girişimlere cevaz vermezse, ya da izin vermezse, o zaman burada gerçekleştirilecek bir otonom devletin topraklarından bu iş yürütülecektir. Nitekim, İncirlik’e alternatif bazı hava alanlarının Kuzey Irak’ta gerçekleştirildiği biliniyor.

TÜRKİYE BATI’NIN BASKI POLİTİKALARINA
HER ZAMAN KAFA TUTABİLMİŞTİR

O zaman Türkiye’ye yine ne yapmak lazım? Türkiye’nin burnunun sürtülmesi lazım. Çünkü Türkiye, bu Batı’dan gelen baskı politikalarına her zaman kafa tutmuştur. Bunu biz her zaman derslerde çocuklara da söylüyoruz:

Amerika ne zaman üzerimizde baskı kurmaya çalışmışsa, Türkiye bunu karşılıksız bırakmamıştır. Hatırlayınız, 1959’da bir U1 casus uçağı skandalı vardır. Başımızı belaya sokuyordu. İncirlik’ten kalkan uçak Peşaver’den bütün Sovyet topraklarını geçip İsveç’e inecekti.
Kare kare fotoğraflar çekilirken aşağı indirdiler ve pilot Powell da tutuklandı. Ve hiç vakit geçirmeden Sovyetler bize bir nota gönderdi, “Bir daha buna tevessül etmeyin, Amerikalılara söyleyin bu işi yapmasınlar. Siz ortamı hazırlıyorsunuz”. Bu sıkı bir notaydı. Biz de Amerikalılara nota verdik, “Bunu yapma”.

Sanki yap demişiz gibi, bir ay sonra ikinci casus uçağı, bu sefer Sovyetler bunu roketleyip Karadeniz’e gömdüler. Ondan sonra bakıldı ki, bu iş ters gitmeye başladı. Ve anımsayacaksınız, Yassıada duruşmalarından sonra 52’ye yakın üs olduğu anlaşıldı ve bunların belgeleri falan da yok. Yani kokteyllerde kadeh tokuştururken, “Biz burada dinlemek için kulak kuracağız” ya da “Bir üsse füze yerleştireceğiz veya atom başlığı” falan, “Buyur nerede istiyorsan kur…” şeklinde, böyle ahbap çavuş ilişkisi içinde yapılmıştı. Türkiye bunları ortadan kaldırdı.

Yine anımsarsınız, bizim gençliğimizde, “üs yok tesis var” sözü, Sayın Demirel’in ünlü yaklaşımıydı. Bunlar üs değil tesis, ama o sırada Sinop’taki üssün fotoğrafları bir geldi, millet dedi ki, “Bu ne biçim tesis, burada her şey var, biz yokuz!” Ondan sonra konu topluma mal oldu, tartışmalar başladı, yavaş yavaş üsler kaldırılmaya başlandı.

Şimdi ikinci etap, Amerika’nın Küba’ya Domuzlar Körfezi çıkarması, Küba’nın muhasaraya alınması. Amerika ile Sovyetler Birliği’nin bizim dışımızda bir pazarlık yapmaları.

Ültanır: Hem de bizim üzerimizde bir pazarlık.

Yavuz: Evet, İnönü bunu tutanaklarla anılarında anlatır. Diyor ki, “Bizim böyle bir pazarlıktan haberimiz yoktu. Amerikalılar geldiler. Üslerdeki füzeleri söküp götürdüler. ‘Bunun yerine yenilerini getireceğiz, denizden karaya atılanları’ dediler. Halbuki Sovyetler’den zılgıtı yemişlerdi. Madem Küba’daki füzeler sizi rahatsız ediyor, kaldırıyorum. Sen de Türkiye’dekileri kaldır”. Şimdi bunlar bütün kamuoyunun dışında yapılmış olan, verilmiş sözlerin beraberinde getirdiği, Türkiye’yi hedef yapan birtakım politik uygulamalar. O füzeler de İtalya’ya götürülüp yerleştirildi. Ondan sonra biz uyanmaya başladık.

AMERİKA’YA GÖZDAĞI
Anımsarsanız, Kıbrıs’ta çıkarma gemimiz olmadığı için İnönü yine Amerikalıların müdahalesine rağmen uçakları uçurarak bir uyarı girişiminde bulundu.

Ültanır: Cengiz Topel’in uçağını düşürdüler, esir aldılar ve haince başına beton çivisi çakarak ve kanını damarından çekerek öldürdüler, şehit oldu.

Yavuz: Evet. Uçaklar uçtuktan sonra da “Johnson mektubu” geldi.

Ültanır: Tam 44 yıl önce 1964’de Başbakan İnönü’ye verilen mektup.

Yavuz: Ona da aynı şekilde cevap verildi. Yani, Türkiye bu misillemeler karşısında hiçbir zaman geri adım atmadı. Amerika istediği kadar büyük devlet olsun. Türkiye de küçük bir devlet değil.

Geliyoruz 12 Mart’a. 12 Mart’ta haşhaş üretimi yasaklandı. Niye? Amerikan gençliği haşhaş içiyormuş. O zaman gençliğine hakim ol. Haşhaş sadece içmek için üretilmiyor ki, kimyevi madde olarak eczada temel girdilerden biri bilebildiğim kadar. Ne yaptı? Ecevit bu yasağı kaldırdı. Ondan sonra bu iki deneyim Türkiye’nin gözünü açtı.

Düşünebiliyor musunuz? Yarımadada oturuyoruz, çıkarma gemimiz yok. Etrafımız, üç tarafımız denizlerle çevrili. Yanımızda Yunanistan’ın muhteşem bir ticaret filosu var, savaş filosu var, çıkarma gemisi var. O sular, bu sular. Bizim hiçbir şeyimiz yok. Ondan sonra, “vatandaş uçağını kendin yap, donanmanı kendin yap” kampanyaları ve bu muhteşem ulus, cebinde, elinde, yüzüğünde, gerdanında, yastık altında ne varsa vererek, uçağını da, donanmasını da yaptı. Şimdi biz böyle bir ulusuz. Bunlar hep Amerika’ya gözdağıdır.

1974’de ne yaptı, biz Kıbrıs’a çıkınca? Dedi ki, “Ben o silahları müttefikime karşı kullanasın diye vermemiştim”. Öyle mi? Ambargo. Öyle mi? “Peki biz de Pirinçlik’i kapatıyoruz” dedik. Biraz sonra ister istemez kulakları tıkanınca, ambargodan geri adım attı.

HER ŞEYİMİZ VAR, LİDERİMİZ YOK
Ta nereye kadar geliyoruz? Çuval meselesine kadar geliyoruz. Şimdi bunların hepsinin karşılığını bu millet vermiştir. Çünkü, Amerika’nın da, dost, düşman kim varsa, bunların hepsinin bilmesi gereken bir şey var; Türkiye Cumhuriyet’in 85’inci yılında ilerlerken, birinci yılındaki ülke değildir. Bugün Türkiye’nin Savunma Sanayii var. Elektronik sanayii var.

Bakın, ulusal savunma sanayimizi kurduk. Artık dışarıdan mal almıyoruz, kendimiz üretiyoruz. Emekçi kitlemiz var. Holding patronlarımız var. Sermayedarımız var.

Her şeyimiz var, bir şeyimiz yok, lider. Türkiye’nin bu potansiyel gücünü Batı’nın karşısında savunacak , ortaya koyacak bir lider kadrosu maalesef yok. Peki nasıl bir lider kadrosu?

Ültanır: Hocam, müsaadenizle burada da bir saptama yapmak istiyorum.

Yavuz: Buyurun.

Ültanır: Biliyorsunuz, Amerika’nın Büyük Ortadoğu Projesi’nin Eşbaşkanı var. Eşbaşkan olduğunu söyleyen Başbakanımız var. Ama, aynı Amerika’nın dergilerinde de, önce askeri dergisi Armed Forces Journal içinde yayınlanan Türkiye’nin Güneydoğusunu, Doğusunu ve hatta Karadeniz’e kadar uzanan bir parçasını kapsayan Kürdistan haritası da var. Hem de Büyük Ortadoğu projesinin lanetli haritası olarak tanımlayabileceğimiz bir harita.

Yavuz: Şu Albay Ralph Peters’in haritası.

Ültanır: Evet. Dergimizin birinci sayısında o haritayla başlamıştık. İkincisi, Genelkurmay’ın 5-6 Haziran’da İstanbul’da düzenlediği “Ortadoğu’nun Belirsizlikler İçindeki Güvenlik Sorunları” konulu uluslararası sempozyumda, iki yabancı akademisyenin tartışmasını aktarmak isterim. Her ikisinin de siyasi ve uzman kimlikleri de var.

İtalyan Dr. Giovanni Ercolani, Amerikalı Prof. Dr. Jack Croush’a, “Türkiye’nin kendi toprakları üzerinde bölgesel güç olmasını kabul eder misiniz?” diye sordu ve Crouch, bu soruya cevap vermek istemeyince, Ercolani, “Cevabı sizin yerinize ben vereyim, etmezsiniz” dedi. Geçmişte Bush yönetiminde Ulusal Güvenlik Danışman Yardımcısı olarak görev yapmış Crouch, kendi yerine verilen cevaba itiraz etmedi. Ama, sempozyuma katılan bütün Ortadoğu ülkelerinin sözcüleri, Türkiye’nin bir bölgesel açıdan önemli olduğunu ve Ortadoğu’nun güvenliğinde ciddi rol oynayabileceğini söylüyorlardı.

Siz bu lider yokluğundan söz ederken, buna değinmek istedim. Ve özellikle Amerika güçlü bir Türkiye ister görünmüyor. Onların tercih etikleri, bölgesel etken güç Türkiye değil, kolay kullanılabilecek bir Türkiye. Yine çok ilginçtir AKP iktidarında Türkiye’nin ABD nezdindeki temaslarında faal yer alan Cüneyt Zapsu, Başbakan Erdoğan’ı tanıtıp anlatırken, “Alın bu adamdan yararlanın, kullanın” anlamına gelen sözler sarf etmemiş miydi? Belki de Eşbaşkanlık ondan sonra ortaya çıkmıştır, ama Eşbaşkanlıkla ulusal ve bölgesel liderlik olmuyor. Bunları da göz önüne alarak yorumlamanızı rica edeyim.

ÖZAL DÖNEMİNDE TÜRKİYE’NİN FEDERASYONA
GÖTÜRÜLMESİ YOLUNDAKİ FİKİR KIRINTILARI

Yavuz: Memnuniyetle. Şimdi, İkinci Dünya savaşı’nda Türkiye’yi tekrar Birinci Dünya Savaşı öncesine götürme yolundaki politikaların aynı amaca yönelik olarak, yöntem farklılıkları ile yürütüldüğünü söyledik. Bu 1983 sonrası hükümetlerle daha da hızlanmıştır. Türkiye’nin kuruluş felsefesinin temellerini oluşturan bazı kavramlar yerle bir edilmiştir. Örneğin, Vatan Hainliği Yasası’nın kaldırılması veya Ceza Yasası’ndaki 161’inci maddenin kaldırılması. Bunlar önemlidir ve bunu Özal hükümetleri yapmıştır.

O aşamadan sonra Özal’ın izlediği bir politika var. Onu beynime kaydettim, hiçbir zaman unutamıyorum. Yavaş yavaş, Atatürk’ün de eleştirilebilir olduğu yolunda halkı cesaretlendirmesi. Örneğin, Konya’ya gitti ve dedi ki, “Atatürk’ün hatası da vardır sevabı da”. Biz de yanıt verdik, dedik ki, “Atatürk’ün sevabını biliyoruz da hatası ne? Söyle”. O zaman Milliyet’e yazmıştık.

Tabii bu yazı bizi biraz ön plana çıkardı, dikkatler üzerimize geldi.

Sonra Van’a gitti, dedi ki, “Toplumu bir arada tutan unsur dindir”. Bir cevap da ona yapıştırdık, “Toplumu bir arada tutan unsur din değildir”. Tarih boyunca din merkezli bir vahdetin, birlikteliğin, büyük bir devlet oluşumunun gerçekleştiğine tanık olmuyoruz. Toplumu, bireyleri bir arada tutan unsur tarihsel bilinçtir, ulusal bilinçtir, tarihsel kimliktir. Böyle bir cevap yazdık.

Yine anımsayacaksınız, Sonra Amerika Houston’da ameliyata giderken uçakta bir beyanat verdi. Dedi ki, “Artık Atatürk’ün Anadolu’yu Türkleştirmedeki misyonu sona ermiştir. Bundan sonra ülkede yaşayan etnik gruplara din ve kültürel özerkliklerinin verilmesi gerekir”. O zaman olay ortaya çıktı. Yani bir federasyona doğru Türkiye’nin götürülmesi yolunda fikir kırıntıları gayet profesyonelce toplumun gündemine oturtulmaya başlandı.
Bundan sonra da arkası geldi.

NEDEN HEDEFTE ATATÜRK VE ATATÜRKÇÜLER VAR?
Sonra ne oldu? Batılılar eliyle bu iş yapılmaya başlandı. Ooslander’ı anımsayacaksınız, Ooslander, Andrew bunlar geldiler ve konuştular. Birincisi dedi ki, “Siz bu Kemalizmi bırakın. Çünkü, Kemalizm sizde öyle bir milliyetçilik anlayışı yaratıyor ki, ödün vermiyorsunuz. Ödün vermezseniz, Avrupa Birliği’ne giremezsiniz”. Öbürü de dedi ki, “Devlet dairelerinden şu Atatürk fotoğraflarını indirin”.

Ültanır: Arie Ooslander, Avrupa Parlamentosu Türkiye raportörü olarak öğüt veriyordu. Andrew Duff da, Türkiye-AB Ortak Parlamento komisyonu Başkan Yardımcısı ve Avrupa Parlamentosu üyesi olarak gelmişti. Her iki ziyaret de AKP’nin ilk iktidar dönemindeki ateşli Avrupa Birliği taraftarlığının yaşandığı döneme rastlıyor diye hatırlıyorum. Her ikisi de sömürge valisi gibi isteklerde bulunmuşlardı. AKP Hükümeti de bunları ağzı açık dinlemişti. Biliyorsunuz, Andrew Duff, “Atatürk’ün resimlerini indirin” demekle kalmadı ve ayrıca, Diyarbakır’a otonomi verilsin” de dedi. Her ikisi de Batı adına hedef olarak Atatürk’ü almışlardı. Bunun nedenini siz açıklayıp yorumlar mısınız?.
Yavuz: Şimdi, neden Atatürk hedef? Üzerimize oyun oynayanlar şunu gördüler: Atatürk’ü, Atatürkçüleri devreden çıkarmadıkça, Türkiye’de istedikleri plan ve projeleri gerçekleştirmelerine olanak yoktur.

SİLAHLI KUVVETLER ÜZERİNDE OYUN
VE ORDU’NUN VERDİĞİ MESAJLAR

Peki, Türkiye’de Atatürkçüler kim? İlk başta Silahlı Kuvvetler, o ocaktan çıkmış olan insanlar ve onların üzerine oyun oynanmaya başladı. Bu gelen giden adamlar, Olli Rehn’ler, Lagendijk’ler, bunlar gelip gittiler ve hep şunu söylediler; “Demokrasilerde ordu hiçbir zaman rejime müdahale etmez. Bizde böyledir. Böyle bir şey olursa AB’yi unutun!…”. Söylenenler hep bunlar.

Ültanır: Evet, Avrupa Komisyonu’nun genişlemeden sorumlu üyesi Olli Rehn, “Türk Silahlı Kuvvetleri’nin müdahalelerini tasvip etmiyoruz” diyordu. Avrupa Birliği Karma Parlamento Komisyonu Eşbaşkanı Joost Lagendijk de, “AKP’yi kapatmaya AB’nin büyük tepkisi olur” diyordu. AKP eliyle, Ordusu pasifize edilmiş bir Türkiye’yi teslim almak hayalindeler mi acaba?

Yavuz: Öyle. İçtekiler de boş durmadılar. Ordu’da askeri otoriteleri yıpratmak için ellerinden gelen her şeyi, bütün teknolojik olanakları, bütün sahtekârlıkları kullandılar, ama bunların hiçbiri istedikleri sonucu vermedi. Her şey rayında yürümeye, demokratik kurallar içinde yürümeye başladı.

Bu arada Silahlı Kuvvetlerimiz ufak bir güç gösterisi yaptı. Bütün dünya aleme bizim nemenem bir ulus olduğumuzu gösterdi. Biliyorsunuz Kuzey Irak’a bir gece operasyonu yaptılar. O operasyonu, silah teknolojisinin doruğunda olan silahlarla yaptılar. Ve bunu yapabilen 6-7 ordunun içindeyiz. Bununla da yetinmediler. Kışın ortasında muhteşem bir harekâtla bizim her şeye hazır olduğumuzu gösterdiler. Bu bölgede uzak yakın herkese birtakım mesajları getiren fevkalâde güzel, anlamlı bir hareketti. Kendi işlerini yaptılar, kenara çekildiler. Onların işi, ülkenin savunması.

ULUSA İŞ DÜŞÜNCE, ULUSALCILAR TERÖRİST Mİ?
Şimdi, iş ulusa düşüyordu. Ne oldu? Cumhuriyet mitingleri başladı. Peki, bu mitingleri yapanlara yapıştırılan yafta nedir? “Ulusalcılar teröristtir” buyurun. Baktılar ki, bu işin sonu bu şekilde de gelmeyecek. Bunlara bir şey yapıştırmak lazım. Ulusalcılar, hepimiz bir güzel terörist olduk mu? Baktılar bu da fayda getirmiyor, o zaman ben sizi susturmasını bilirim deyip, işte bu en son, sözde masalımsı bir hikaye, aslı astarı da gelmeyecek, iddianamesi hazırlanmamış insanlara atılan bir suç var, suçlama var. Yani, minareyi çaldılar da kılıfını yeni hazırlıyorlar. Daha hazır da değil. Gelecek hafta iddianamenin hazırlanacağı söyleniyor. Tabii bununla da verilmek istenen mesajlar; aslında Demokrat Parti’nin söylediklerinden farklı değil. Demokrat Parti de bu sıkıntıları gördü. Basını susturma, sansür yasaları neden çıkarıldı?


Şimdi ne yaptılar? Son bir yıldır birçok değerli arkadaşımız gözaltına alındı, sonra cezaevine gönderildi. İşte hukukçu arkadaşlarımız söylüyor, bizim alanımız değil, biz de onlardan öğreniyoruz, bildiğimiz şeyler, ama onlar daha iyilerini söylüyorlar. Dünyanın hiçbir yerinde, hukukun üstünlüğünü kabul etmiş bir ülkede, böyle bir rezalet yaşanmamıştır. Siz adamı içeri atıyorsunuz, neden atıldığını bilmiyor. Olacak şey mi bu?

PANİKLEYEN AKP’NİN SON ÇIRPINIŞLARI VE DARBOĞAZLAR
Şimdi en son tutuklamalar, bu bağlamda bana sorarsanız biraz paniklemiş olan AKP’nin son çırpınışları. Paniğin nedeni nedir? Bir kere ekonominin öyle anlattıkları gibi olmadığı ortada. Çok yakında, sonbaharla birlikte büyük sıkıntılar içine Türkiye’nin gireceği biliniyor. Enerji sıkıntısını biliyorsunuz, yavaş yavaş buralarda da elektrik kesilmeye başlandı. Kurak giden havalar, ister istemez bir su sıkıntısını da devreye sokmaya başladı. Barajlarda da su olmayınca elektriği nereden üreteceksiniz? Ha güzel, dışardan alırız. Dışarıdan alınıyor da, sıkıntıyı atlatmak için yeterince alınabilir mi?

Ültanır: Elektrik ithali bir miktar katkı sağlıyor, hele 2009-2011 arasındaki açığı kapatmaya yetecek kadar ithal olanağı yok. İşin komedi yanı, hâlâ fazla elektriği dışarı satarız diyen yöneticiler de var.
Yavuz: İthal de tam bir çözüm değil. Görüyor musunuz, bu kadar kaynak bolluğu içindeki bir ülkenin içine düştüğü enerji sıkıntısı.

Ültanır: Kendi kaynaklarımızın kullanımı geliştirilmedi tabii. Hâlâ, sudan yapabileceğimiz üretimin dörtte birini yapamıyoruz. Kömür rezervlerimiz tam bilinmiyor. Biz mevcut verilerle 2020 yılından sonra Türkiye’nin artan talebini yerli kaynaklarımız karşılamaya yetmez derken, şimdi 2008’de geliştirilmediği için kullanılabilen kaynaklarımız mevcut talebi karşılamaya yetmiyor. AKP döneminde hiçbir enerji yatırımı yapılmadı denilebilir. Yılbaşından bu yana eklenen kurulu güç 280 MW. Oysa bu yıl olması gereken kurulu güce göre eklenemeyen 3800 MW eksiklik var. 9’uncu Beş Yıllık Kalkınma Planı’nın verileriyle söylüyorum. Ben de o planın hazırlanmasında özel ihtisas komisyonunda görev almıştım. Türkiye’nin karşılaşacağı bu darboğaz konusunda hükümet 2006 yılında Devlet Planlama teşkilatı tarafından uyarılmıştı. Hatta Dünya Bankası da aynı uyarıyı yaptı.

Yavuz: Tabii bunlar ekonomiyi olumsuz etkiliyor. İçerdeki siyasi ortamın da ekonomiye yansıması var. Ve enflasyon yavaş yavaş iki haneli rakamlara ulaştı. Pahalılık artıyor, bunu hepimiz hissediyoruz. Sendikalar ayakta. Sivil toplum örgütleri tepkilerini ortaya koyuyorlar. O zaman ne yapmak lazım?  Bu bitli yorgandan kurtulmak lazım.

http://www.guncelmeydan.com/

Page 28 of 29

Son Yazılar

Partly cloudy

10°C

Istanbul